سکوت پیانو

اصلا دوست نداشتم اینجوری شروع کنم...

اصلا دوست نداشتم شروع کنم...

میدونی؟ اینبار میخوام فقط برای تو بنویسم...

نمیخوام مثل دفعه های قبل آخر نوشته بنویسم "ب.ق"، تا تو بخونی...

میخوام فقط واسه تو آپ کنم.... فقط تو......

نمیدونم چجوری احساسمو بیان کنم....

نمیدونم چکار کنم....

وقتی هیچی نمیدونی، خیلی واست سخت میشه....

فقط دارم دیونه میشم....

نمیدونم الان کجایی....

نمیدونم حالت خوبه یا نه....

اصلا:

احساسات عمیق، همیشه بیشتر از گفتنش معنا می‎دهد.

آره.... هرچی بگم، نمیتونم احساسمو بگم....

پس هیچی نمیگم......

اینجاست که باید سکوت کنم:

سکوت پیانو

وقتي سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختري بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشي" صدا مي کرد. به موهاي مواج و زيباي اون خيره شده بودم و آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون توجهي به اين مساله نميکرد.آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست. من جزومو بهش دادم. بهم گفت: "متشکرم" و گونه من رو بوسيد.

ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم. من عاشقشم. اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم.

 تلفن زنگ زد. خودش بود. گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهاي معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس، خواست بره که بخوابه، به من نگاه کرد و گفت: "متشکرم " و گونه من رو بوسيد.

میرود از خاطرت یاد من و قصه ی بی بالیم!

آیا تویی که در وحشت خیال،

دل را به تاراج میبری؟

آیا تویی که از پس دیوارهای شب،

نقش جنون بر این دل دیوانه میزنی.

باز دلم هوای گریه می کند.

باز میان گریه ها،

میان آه و ناله ها،

دوباره یاد رفتنت،

مرا به باد میدهی...

پ.ن. دل نوشته ام...

می‎خواهم با یک جمله از یک نویسنده شروع کنم؛ شروع کنم این جنونی که سراسر زندگیم را فرا گرفته است.

احساسات عمیق، همیشه بیشتر از گفتنش معنا می‎دهد.

"آلبرکامو"

این جمله را گفتم تا بدانید آن‎چه که اینجا می‎نویسم برای فهماندن احساس، خیلی دور است. فقط نشانه‎ای به‎سوی جنون.

بگذارید ماجرا را از اول بلکه از 15 دقیقه قبل از وقوع شروع کنم:

1/1/87

ساعت (احتمالا): 9:00 صبح:

داخل حیاط، روی تابی با رنگ آبی آسمانی، زیر درخت توت:

پاها را به زمین فشار می‎دهم و هرلحظه بر سرعت تاب افزوده می‎شود. پاها را روی تاب بغل می‎گیرم و به فکر فرو می‎روم. به چه فکر می‎کنم؟ به هیچ. که تمام زندگیم بوده. به پوچی. به احساس پوچی که شاید بارها با فکر خودکشی به سراغم آمده و هردفعه با هراس، آن را از خود رانده‎ام.

15 دقیقه بعد صدایی آشنا از داخل خانه فراخوانی می‎کند... احساس هراس...

1/1/87

ساعت: 9:17 صبح:

داخل خانه، کنار سفره هفت سین و خیره به تلویزیون:

یا مقلب القلوب و الابصار... یا مدبر اللیل و النهار... یا محول الحول و الاحوال... حول حالنا الی احسن الحال...

تصویری از حرم امام رضا (ع) پخش می‎شود. سال تحویل می‎شود.

بی‎اختیار اشک‎هایم از چشمانم جاری می‎شود _ بی آنکه بدانم این اشک‎ها شروع شده‎اند که ادامه داشته باشند _ آرام و بی‌صدا. شاید هیچ‎کس متوجه نشد یا وانمود کرد که متوجه نشده یا اصلا برای هیچ‎کس مهم نبود... احساس سردرگمی...

12 روز از شروع گذشته است. اشک‎ها پایان ندارند. با خودم می‎گویم شاید تا 353 روز دیگر... ولی کسی چه می‎داند؟

کتاب "ورونیکا تصمیم می‎گیرد بمیرد" نوشته "پائولو کوئلیو" با ترجمه "آرش حجازی" را تازه تمام کرده‎ام.

هنوز صحنه‎ی کتاب جلوی چشمم است. با خودم فکر کردم شاید سرنوشت من هم مثل اوست. ورونیکا. از حالا باید دنبال جایی مثل ویلت بگردم(بیمارستان روانی در داستان ورونیکا).

2/1/87

ساعت 9:38 شب:

داخل ماشین درحال رانندگی:

می‎پرسم: منو می‎شناسی؟

جواب می‎دهد: مگه میشه فراموشت کنم؟

اشکم سرازیر می‎شود اما انقدر بی‎صدا که متوجه نشود.

می گوید: تمام شد.

احساس می‎کنم حالا پوچی معنای تازه پیدا می‎کند.

می‎گوید: سال نو مبارک...

می‎گویم: امیدوارم خوشبخت شوید.

می‎گوید: خداحافظ...

می‎دانم دیگر همه‎چیز تمام است.

می‎گویم: خداحافظ...

می‎داند همه‎چیز تمام است ولی آیا می‎داند؟ نه! خودم نخواستم متوجه شود. پشیمان می‎شوم که چرا برای همیشه فراموشش نکردم!

سریع ماشین را پارک می‎کنم تا تصادف نکنم... احساس خفقان...

8/1/87

ساعت 6:20 عصر:

داخل خیابان:

تلفن همراه داخل جیب شلوارم شروع به لرزیدن می‎کند. گوشی را جواب می‎دهم. متوجه می‎شوم این هم دارد تمام می‎شود. هنوز مغزم کار نمی‎کند. شاید با یک دقیق مکالمه پایان می‎یابد. ناگهان واقعیت به مغزم فشار می‎آورد. دوباره زنگ می‎زنم. خواهش، التماس... اما انگار ماه گرفته است... احساس جنون...

پ.ن. نمی دانم چرا این ماجرا اینجا بازگو کردم. هرچه فکر می‎کنم دلیلی نمی‎بینم.

پ.ن. با خودم فکر می‎کنم چرا بقیه را خبر کنم که این جنون نامه را بخوانند؟ اصلا می‎خوانند؟ آیا به حال من فرقی خواهد کرد یا به حال خودشان؟ آیا تحسین خواهند کرد یا مرا دیوانه می‎خوانند یا به حالم می‎خندند یا اینکه افسوس می‎خورند؟ افسوس! به هرحال نمی‎دانم چه حسی است که باید بروم و همه را خبر کنم. شاید بازگشتی نباشد. دیوانه که حال و روز معینی ندارد...

پ.ن. دل نوشته‎ام...

نگاهم از نگاهت گریزان است...

چشمهایم بارانی است...

آخر چشمانت خیس میشوند...

هر بار که مرا می دید ساعت ها گریه میکرد. آخرین بار که به سراغم آمد دیوانه وار میخندید.

وقتی تعجبم را در نگاهم دید با طعنه گفت: تعجب نکن که چرا میخندم. من دیگر آن زن سابق نیستم! بس بود هر چه تو قاه قاه خندیدی و من های های گریستم.

تازه حرفش را تمام کرده بود که یکباره قطره اشکی سر گردان در گوشه چشمش لنگر انداخت٬ باطعنه گفتم: بنا بود گریه نکنی پس این قطر اشک چیست!

اشک را با دست پاک کرد و فیلسوفانه گفت: این؟ این قطره اشک نیست نقطه است! میفهمی؟ این آخرین نقطه ایست که به آخرین جمله ی آخرین فصل کتاب "ایمانم٬ به عشق مردان" گذاشتم!

من دیگر به هیچ چیز مردان ایمان ندارم! جز ... به یکپارچه گیشان در نامردی!

"کارو"

هنوز عطر تنت در هوای من جاری است...

هنوز رفتن تو در نگاه من باقی است...

هنوز بی تو دلم سرد و پر ز اندوه است...

هنوز جای تو اینجا کنار من خالی است...

پ.ن. دل نوشته ام...

یکباره ناله‎ی پیانو در تیرگی شب سرسام گرفته خاموش می‎شود و اشکهای من... اشک‎های وحشت‎زده و گیج من هم، همراه با واپسین ناله‏ی پیانو، در پریدگی رنگ گونه‎های مرطوب و رنگ پریده‎ام می‎میرند...

تنها، یک قطره اشک، یک قطره اشک دل افسرده، در گوشه‎ی چشمم لنگر انداخته و هیچ خیال فرو ریختن ندارد. فکر می‎کنم شاید دلش شکسته است از اینکه همه‎ی آن اشک‎‎ها با آهنگ پیانو مردند! ولی او باید در دامن سکوت بدون هیچگونه تشریفات بمیرد...

دلم هیچ نمی‎خواهد که قلب آخرین قطره‎ی اشک دل شوریده‎ام را بشکنم... با دستمال سپیدم؛ که تنها یادگار "او"ست آهسته پاکش می‎کنم... آنوقت... آنوقت هیچ: جنون! جنون مرگ... مرگ عشق ناتمامی که همانطور ناتمام ماند...

با اشک گمشده در دستمال سپیدم حرف می‎زنم: ببین!... تو خودت دیدی که همه‎ی آن اشک‎ها بدون کفن مردند... ولی تو؟..

"کارو"